Welkom op Weblog.nl. Dit is het eerste bericht op jouw nieuwe weblog. Dit bericht kun je aanpassen of verwijderen. Lees in de Kennisbank hoe je een bericht aanmaakt.

Veel plezier!

VERHUISBERICHT

Ik ben verhuisd naar een nieuw adres:

en zit nu hier 

VERHUISBERICHT

Ik ben verhuisd naar een nieuw adres:

en zit nu hier 

‘Mevrouw Hermans, gaat u maar liggen’. De gynaecoloog spoot wat gel op haar buik, ze rilde van de koude plens. Hij liet de sonde over haar buik glijden en drukte er wat harder mee op haar strak gespannen huid. Af en toe liet hij het apparaat rusten en keek aandachtig naar de monitor. Charlotte luisterde naar de klotsende hartslagen van de foetus. Het geluid was als van een trein die door een zee van water rijdt. ‘De hartslag is regelmatig, afmetingen perfect, positie goed’ mompelde de man halfluid. Hij stopte haar een stuk papier toe waarmee ze haar glibberige buik afveegde.

Toen Charlotte thuiskwam zat het hele gezin al aan tafel. ‘Hoi Mam’ klonk het in koor. Ze liet zich moe op haar stoel vallen en schoof aan. ‘Alles goed gegaan bij de dokter?’ vroeg Maarten. Charlotte glimlachte zenuwachtig, haalde de map met de echografie uit haar handtas en legde hem voor Maarten op tafel. Tien ongeduldige meisjesogen keken haar aan. Ze had hen een antwoord beloofd. ‘Kom op mam, vertel het nou, laat ons niet zo lang wachten’ zei Manuela. ‘Ja ma, zeg het nou!’ viel de rest van de schare haar zus bij. Charlotte haalde een paar keer diep adem en probeerde de blik van Maarten te ontwijken. Ze raapte haar moed bij elkaar en zei dapper; ‘Jullie krijgen er een zusje bij’.

Dit is mijn bijdrage aan Plato’s WE-300.

Spelregels: Een verhaal van 300 woorden schrijven met een onverwacht staartje. Het sleutelwoord (dit keer ‘afdrukken’) mag niet in het verhaal worden genoemd. Bekijk hier alle inzendingen.

‘Mevrouw Hermans, gaat u maar liggen’. De gynaecoloog spoot wat gel op haar buik, ze rilde van de koude plens. Hij liet de sonde over haar buik glijden en drukte er wat harder mee op haar strak gespannen huid. Af en toe liet hij het apparaat rusten en keek aandachtig naar de monitor. Charlotte luisterde naar de klotsende hartslagen van de foetus. Het geluid was als van een trein die door een zee van water rijdt. ‘De hartslag is regelmatig, afmetingen perfect, positie goed’ mompelde de man halfluid. Hij stopte haar een stuk papier toe waarmee ze haar glibberige buik afveegde.

Toen Charlotte thuiskwam zat het hele gezin al aan tafel. ‘Hoi Mam’ klonk het in koor. Ze liet zich moe op haar stoel vallen en schoof aan. ‘Alles goed gegaan bij de dokter?’ vroeg Maarten. Charlotte glimlachte zenuwachtig, haalde de map met de echografie uit haar handtas en legde hem voor Maarten op tafel. Tien ongeduldige meisjesogen keken haar aan. Ze had hen een antwoord beloofd. ‘Kom op mam, vertel het nou, laat ons niet zo lang wachten’ zei Manuela. ‘Ja ma, zeg het nou!’ viel de rest van de schare haar zus bij. Charlotte haalde een paar keer diep adem en probeerde de blik van Maarten te ontwijken. Ze raapte haar moed bij elkaar en zei dapper; ‘Jullie krijgen er een zusje bij’.

Dit is mijn bijdrage aan Plato’s WE-300.

Spelregels: Een verhaal van 300 woorden schrijven met een onverwacht staartje. Het sleutelwoord (dit keer ‘afdrukken’) mag niet in het verhaal worden genoemd. Bekijk hier alle inzendingen.

Dit is mijn bijdrage aan de Speciale Aanbieding van deze maand. De opdracht is om het door Hanneke geschreven verhaalbegin (cursief) af te schrijven:

Margreet droogde haar handen aan de handdoek. Het aanrecht was schoon, de eerste was hing al aan de lijn en de volgende draaide zijn rondjes in de machine. Ze keek op haar horloge. Half tien, een mooie tijd voor koffie. Terwijl ze een kopje uit de kast pakte hoorde ze de brievenbus klepperen. De postbode was lekker vroeg vandaag. Ze liep naar de gang en raapte de post van de mat. Een bankafschrift, een rekening en een enveloppe waar met een keurig handschrift haar meisjesnaam op was geschreven. Margreet de Boer, wie noemde haar nog zo? Ze greep een mes uit de keukenla en sneed de enveloppe zorgvuldig open. Toen ze de eerste regels van de brief las, moest ze gaan zitten. Het bloed trok weg uit haar gezicht. Bibberend hield ze het papier vast en las verder.

Al die jaren dacht Margreet dat hij uit haar leven was verdwenen. Julien was uit haar leven verdwenen, maar niet uit haar gedachten. Hij hoorde bij de tijd dat ze jong en romantisch was en ze nog geloofde dat haar eerste grote liefde eeuwig zou duren. Wat was ze verliefd op hem. Hij was student op de Kunstacademie en zij studeerde rechten, twee tegenovergestelde werelden. Julien met zijn houtjetouwtjejas en zijn gebreide sjaal, Margreet met haar merkkleding en haar pumps. Julien, Amnesty International protagonist, Margreet lid van het Anti Bont Comité.

Ze wist dat het vandaag elf jaar, zeven maanden en tien dagen geleden was dat ze hem voor het laatst zag. Die dag zwaaide Julien haar uit op het perron van Amsterdam Centraal en ze wisten alle twee dat het over was, ze zouden elkaar nooit meer zien. Daarna was ieder zijn eigen weg ingeslagen. Margreet was druk met haar studie en daarna met haar baan en dacht af en toe aan hem, totdat ze jaren later Juliens foto in de krant zag. Een halve pagina op de cultuurpagina van de Volkskrant met een interview van de winnaar van de World Press Photo van dat jaar. Margreet kreeg een warm gevoel bij het lezen van het artikel. Ze was blij voor hem, ze voelde zich opgewonden. Ze had hem willen bellen om hem te feliciteren, maar hij zat zeker niet op haar telefoontje te wachten. Hij reisde de wereld rond en ze had zijn nummer niet eens. Wat kon hem haar saaie leventje schelen? Vanaf toen dacht ze steeds vaker aan hem. Ze had het artikel zorgvuldig uit de krant geknipt en in haar bureaulade gelegd.

Als ze naar haar werk reed kwam ze langs Juliens ouderlijk huis. Hoe vaak had ze willen stoppen en zijn ouders om zijn telefoonnummer willen vragen. Maar ze had het zichzelf verboden. Ze was immers getrouwd met Niels en ze was moeder van een prachtige tweeling, Nora en Hilde. Niels was een goeie kerel, hij had alles wat een vrouw zich durfde te wensen. Hij had een goedbetaalde baan bij een Zweedse Holding in Amsterdam, liet zijn driedelige pakken op maat maken en ze gingen minstens drie keer per jaar op vakantie. Haar vriendinnen waren jaloers dat zij op een knappe Golden Boy was gevallen. Margreet ging het professioneel ook voor de wind. Samen met een collega, Maarten, had ze het advocatenkantoor van haar baas overgenomen toen hij met pensioen ging.

Maar als de kinderen op bed lagen en Niels nog niet thuis was, was Julien nooit ver. Hoe vaak had ze het fotoalbum tevoorschijn gehaald en hem met haar wijsvinger over zijn wangen gestreeld. Hoe zou het gelopen zijn als ze bij elkaar gebleven waren? Ze miste hun eindeloze gesprekken waarin ze wilde plannen maakten om samen de wereld te verbeteren. Julien, een idealist die veel vrijwilligerswerk voor Amnesty International deed en vastbesloten was om de opinie te raken met zijn foto’s, Margreet zou als advocate voor de minder bedeelden opkomen.

Margreet keek op haar horloge, twaalf uur. Niels zou pas over een uur weer thuis komen met de meisjes. Elke zaterdagmorgen bracht hij ze naar de hockeyclub. Ze streelde liefkozend over de donkerblauwe letters waarmee ‘Julien Lagarde’ in reliëf gedrukt stond en tikte het eerste telefoonnummer van het lijstje in. De telefoon ging drie keer over.

‘Met Julien Lagarde’ Ze herkende meteen zijn melodieuze stem en moest diep ademhalen. ‘Hallo?’ vroeg de volle stem aan de andere kant van de lijn.

‘Ja, met mij, je spreekt met….’ Ze hoefde haar zin niet af te maken.

‘Margreet?’ hoorde ze hem zeggen.

‘Ja, ik ben het’ zei ze verlegen.

‘Natuurlijk wist ik dat jij het was zei hij meteen. Je hebt mijn brief dus ontvangen… Hoe is het met je?’

Margreet lachte zenuwachtig. Ze was gespannen en voelde dat ze transpireerde.

‘Margreet, ik weet dat het misschien heel raar klinkt, maar ik zou je graag nog een keer willen ontmoeten. Ik ben een paar dagen in Amsterdam, zouden we ergens af kunnen spreken?’

‘Ja, ik weet niet’ stotterde Margreet een beetje overrompeld.

‘Margreet, alsjeblieft’ zei hij bijna smekend.

Ze maakten een afspraak voor maandag om drie uur bij het Vondelpark. Margreet kon die nacht niet slapen en hoopte dat Niels niet wakker werd van haar gedraai. Zondagavond zei ze tegen Niels dat ze nog een dossier moest voorbereiden en bleef ze tot vier uur ’s nachts achter haar laptop zitten werken. Die maandagmorgen probeerde ze haar aandacht bij haar werk te houden, de vergadering leek uren te duren. Ze keek wel tien keer op haar horloge. Toen het één uur was hield ze het niet meer uit. Ze nam de hele middag vrij. Ze was al om half twee bij het Vondelpark en besloot eerst iets te eten op een terrasje. Ze bestelde een salade en een glas rode wijn. Ze nipte een paar keer van haar glas, maar ze kon geen hap door haar keel krijgen. Toen ze de ober wenkte om een tweede glas te bestellen, hoorde ze Juliens stem achter zich.

Ze omhelsden elkaar. Julien zei dat ze nog steeds dezelfde was. Margreet lachte en kon niet anders dan antwoorden dat hij ook niet was veranderd. Hoewel ze hem mager vond, hij was bleek. Ze zag de blauwe adertjes door zijn dunne, bleke huid en de donkere wallen onder zijn ogen. Maar hij had nog dezelfde kuiltjes in zijn wangen als hij lachte. Hij keek Margreet indringend aan, wilde alles over Margreets leven weten en stelde honderd vragen. Ze antwoordde enthousiast, maar Julien luisterde maar half. Hij kon zijn ogen niet van haar afhouden. Wat was ze knap. Ze was nog mooier dan toen. Hij stelde voor om een eindje te lopen. Hij keek naar haar manier van bewegen, hoe ze met haar handen gebaarde als ze praatte. Haar stem klonk opgewekt.

Ze gingen op een bankje zitten. Hij haalde een pakje Marlboro uit zijn jaszak en klungelde wat met de aansteker. Margreet pakte zijn koude hand, nam de aansteker van hem over en stak zijn sigaret aan. Zelf nam ze er ook een. Ze had al in jaren niet meer gerookt, maar opeens had ze er behoefte aan. Julien keek haar aan met desolate ogen. Margreet voelde dat hij haar iets ernstigs ging zeggen. Hij streelde haar over haar donkere haren en zei met bittere stem;

‘Ik ben ziek Margreet. De dokters geven me nog een paar maanden. Ik moest je nog een keer zien. Jij was mijn enige, echte liefde. Ik heb al die jaren aan je gedacht. Ik weet dat je getrouwd bent. Soms, als je boodschappen deed met je twee meisjes, volgde ik je en keek hoe je met zware tassen sjouwde. Ik moest me inhouden om je niet te hulp te schieten. Ik ben al jaren gescheiden, misschien dat ik heel stiekem geloofde dat ik je weer zou ontmoeten. Ik wilde je nog een laatste keer zien om afscheid van je te nemen. Je gezicht te zien, mijn hand door je haar te halen, je parfum te ruiken.’

Margreet zei niets en staarde naar de grond. Julien keek haveloos naar zijn sigaret. Hij inhaleerde de rook diep en concentreerde zich op de rookkringeltjes die hij voor zich uit blies. Margreet tikte zenuwachtig de as van haar sigaret en nam korte trekjes. Ze wilden elkaar nog zoveel zeggen, maar ze bleven zwijgend naast elkaar zitten. Julien pakte haar hand en schoof zich dicht tegen haar aan. Hij legde zijn gezicht op haar schouder. Ze rook nog net als toen. Margreet liet hem zijn hoofd in haar nek leggen. Even was het weer net als vroeger. Langzaam draaide Julien zijn hoofd weg. Margreet voelde zijn tranen in haar nek. Hij stond op, wankelde even en liep om het bankje heen.

Toen hij achter haar stond, streelde hij haar nog een laatste keer over haar haren, boog zich voorover en kuste haar op haar voorhoofd.

‘Margreet, jij ben het mooiste wat me ooit is overkomen… Hij wilde haar vertellen hoe vaak hij van haar droomde, hoe haar gezicht elke keer weer voor hem opdook, op de meest onverwachte momenten, dat de muren van zijn appartement bedekt waren met foto’s van haar… Ik moet nu gaan, maar kijk alsjeblieft niet om, wil je dat beloven?’

Ze hield zich aan haar belofte.

Ook meedoen met de Speciale Aanbieding? Kijk hier.

Dit is mijn bijdrage aan de Speciale Aanbieding van deze maand. De opdracht is om het door Hanneke geschreven verhaalbegin (cursief) af te schrijven:

Margreet droogde haar handen aan de handdoek. Het aanrecht was schoon, de eerste was hing al aan de lijn en de volgende draaide zijn rondjes in de machine. Ze keek op haar horloge. Half tien, een mooie tijd voor koffie. Terwijl ze een kopje uit de kast pakte hoorde ze de brievenbus klepperen. De postbode was lekker vroeg vandaag. Ze liep naar de gang en raapte de post van de mat. Een bankafschrift, een rekening en een enveloppe waar met een keurig handschrift haar meisjesnaam op was geschreven. Margreet de Boer, wie noemde haar nog zo? Ze greep een mes uit de keukenla en sneed de enveloppe zorgvuldig open. Toen ze de eerste regels van de brief las, moest ze gaan zitten. Het bloed trok weg uit haar gezicht. Bibberend hield ze het papier vast en las verder.

Al die jaren dacht Margreet dat hij uit haar leven was verdwenen. Julien was uit haar leven verdwenen, maar niet uit haar gedachten. Hij hoorde bij de tijd dat ze jong en romantisch was en ze nog geloofde dat haar eerste grote liefde eeuwig zou duren. Wat was ze verliefd op hem. Hij was student op de Kunstacademie en zij studeerde rechten, twee tegenovergestelde werelden. Julien met zijn houtjetouwtjejas en zijn gebreide sjaal, Margreet met haar merkkleding en haar pumps. Julien, Amnesty International protagonist, Margreet lid van het Anti Bont Comité.

Ze wist dat het vandaag elf jaar, zeven maanden en tien dagen geleden was dat ze hem voor het laatst zag. Die dag zwaaide Julien haar uit op het perron van Amsterdam Centraal en ze wisten alle twee dat het over was, ze zouden elkaar nooit meer zien. Daarna was ieder zijn eigen weg ingeslagen. Margreet was druk met haar studie en daarna met haar baan en dacht af en toe aan hem, totdat ze jaren later Juliens foto in de krant zag. Een halve pagina op de cultuurpagina van de Volkskrant met een interview van de winnaar van de World Press Photo van dat jaar. Margreet kreeg een warm gevoel bij het lezen van het artikel. Ze was blij voor hem, ze voelde zich opgewonden. Ze had hem willen bellen om hem te feliciteren, maar hij zat zeker niet op haar telefoontje te wachten. Hij reisde de wereld rond en ze had zijn nummer niet eens. Wat kon hem haar saaie leventje schelen? Vanaf toen dacht ze steeds vaker aan hem. Ze had het artikel zorgvuldig uit de krant geknipt en in haar bureaulade gelegd.

Als ze naar haar werk reed kwam ze langs Juliens ouderlijk huis. Hoe vaak had ze willen stoppen en zijn ouders om zijn telefoonnummer willen vragen. Maar ze had het zichzelf verboden. Ze was immers getrouwd met Niels en ze was moeder van een prachtige tweeling, Nora en Hilde. Niels was een goeie kerel, hij had alles wat een vrouw zich durfde te wensen. Hij had een goedbetaalde baan bij een Zweedse Holding in Amsterdam, liet zijn driedelige pakken op maat maken en ze gingen minstens drie keer per jaar op vakantie. Haar vriendinnen waren jaloers dat zij op een knappe Golden Boy was gevallen. Margreet ging het professioneel ook voor de wind. Samen met een collega, Maarten, had ze het advocatenkantoor van haar baas overgenomen toen hij met pensioen ging.

Maar als de kinderen op bed lagen en Niels nog niet thuis was, was Julien nooit ver. Hoe vaak had ze het fotoalbum tevoorschijn gehaald en hem met haar wijsvinger over zijn wangen gestreeld. Hoe zou het gelopen zijn als ze bij elkaar gebleven waren? Ze miste hun eindeloze gesprekken waarin ze wilde plannen maakten om samen de wereld te verbeteren. Julien, een idealist die veel vrijwilligerswerk voor Amnesty International deed en vastbesloten was om de opinie te raken met zijn foto’s, Margreet zou als advocate voor de minder bedeelden opkomen.

Margreet keek op haar horloge, twaalf uur. Niels zou pas over een uur weer thuis komen met de meisjes. Elke zaterdagmorgen bracht hij ze naar de hockeyclub. Ze streelde liefkozend over de donkerblauwe letters waarmee ‘Julien Lagarde’ in reliëf gedrukt stond en tikte het eerste telefoonnummer van het lijstje in. De telefoon ging drie keer over.

‘Met Julien Lagarde’ Ze herkende meteen zijn melodieuze stem en moest diep ademhalen. ‘Hallo?’ vroeg de volle stem aan de andere kant van de lijn.

‘Ja, met mij, je spreekt met….’ Ze hoefde haar zin niet af te maken.

‘Margreet?’ hoorde ze hem zeggen.

‘Ja, ik ben het’ zei ze verlegen.

‘Natuurlijk wist ik dat jij het was zei hij meteen. Je hebt mijn brief dus ontvangen… Hoe is het met je?’

Margreet lachte zenuwachtig. Ze was gespannen en voelde dat ze transpireerde.

‘Margreet, ik weet dat het misschien heel raar klinkt, maar ik zou je graag nog een keer willen ontmoeten. Ik ben een paar dagen in Amsterdam, zouden we ergens af kunnen spreken?’

‘Ja, ik weet niet’ stotterde Margreet een beetje overrompeld.

‘Margreet, alsjeblieft’ zei hij bijna smekend.

Ze maakten een afspraak voor maandag om drie uur bij het Vondelpark. Margreet kon die nacht niet slapen en hoopte dat Niels niet wakker werd van haar gedraai. Zondagavond zei ze tegen Niels dat ze nog een dossier moest voorbereiden en bleef ze tot vier uur ’s nachts achter haar laptop zitten werken. Die maandagmorgen probeerde ze haar aandacht bij haar werk te houden, de vergadering leek uren te duren. Ze keek wel tien keer op haar horloge. Toen het één uur was hield ze het niet meer uit. Ze nam de hele middag vrij. Ze was al om half twee bij het Vondelpark en besloot eerst iets te eten op een terrasje. Ze bestelde een salade en een glas rode wijn. Ze nipte een paar keer van haar glas, maar ze kon geen hap door haar keel krijgen. Toen ze de ober wenkte om een tweede glas te bestellen, hoorde ze Juliens stem achter zich.

Ze omhelsden elkaar. Julien zei dat ze nog steeds dezelfde was. Margreet lachte en kon niet anders dan antwoorden dat hij ook niet was veranderd. Hoewel ze hem mager vond, hij was bleek. Ze zag de blauwe adertjes door zijn dunne, bleke huid en de donkere wallen onder zijn ogen. Maar hij had nog dezelfde kuiltjes in zijn wangen als hij lachte. Hij keek Margreet indringend aan, wilde alles over Margreets leven weten en stelde honderd vragen. Ze antwoordde enthousiast, maar Julien luisterde maar half. Hij kon zijn ogen niet van haar afhouden. Wat was ze knap. Ze was nog mooier dan toen. Hij stelde voor om een eindje te lopen. Hij keek naar haar manier van bewegen, hoe ze met haar handen gebaarde als ze praatte. Haar stem klonk opgewekt.

Ze gingen op een bankje zitten. Hij haalde een pakje Marlboro uit zijn jaszak en klungelde wat met de aansteker. Margreet pakte zijn koude hand, nam de aansteker van hem over en stak zijn sigaret aan. Zelf nam ze er ook een. Ze had al in jaren niet meer gerookt, maar opeens had ze er behoefte aan. Julien keek haar aan met desolate ogen. Margreet voelde dat hij haar iets ernstigs ging zeggen. Hij streelde haar over haar donkere haren en zei met bittere stem;

‘Ik ben ziek Margreet. De dokters geven me nog een paar maanden. Ik moest je nog een keer zien. Jij was mijn enige, echte liefde. Ik heb al die jaren aan je gedacht. Ik weet dat je getrouwd bent. Soms, als je boodschappen deed met je twee meisjes, volgde ik je en keek hoe je met zware tassen sjouwde. Ik moest me inhouden om je niet te hulp te schieten. Ik ben al jaren gescheiden, misschien dat ik heel stiekem geloofde dat ik je weer zou ontmoeten. Ik wilde je nog een laatste keer zien om afscheid van je te nemen. Je gezicht te zien, mijn hand door je haar te halen, je parfum te ruiken.’

Margreet zei niets en staarde naar de grond. Julien keek haveloos naar zijn sigaret. Hij inhaleerde de rook diep en concentreerde zich op de rookkringeltjes die hij voor zich uit blies. Margreet tikte zenuwachtig de as van haar sigaret en nam korte trekjes. Ze wilden elkaar nog zoveel zeggen, maar ze bleven zwijgend naast elkaar zitten. Julien pakte haar hand en schoof zich dicht tegen haar aan. Hij legde zijn gezicht op haar schouder. Ze rook nog net als toen. Margreet liet hem zijn hoofd in haar nek leggen. Even was het weer net als vroeger. Langzaam draaide Julien zijn hoofd weg. Margreet voelde zijn tranen in haar nek. Hij stond op, wankelde even en liep om het bankje heen.

Toen hij achter haar stond, streelde hij haar nog een laatste keer over haar haren, boog zich voorover en kuste haar op haar voorhoofd.

‘Margreet, jij ben het mooiste wat me ooit is overkomen… Hij wilde haar vertellen hoe vaak hij van haar droomde, hoe haar gezicht elke keer weer voor hem opdook, op de meest onverwachte momenten, dat de muren van zijn appartement bedekt waren met foto’s van haar… Ik moet nu gaan, maar kijk alsjeblieft niet om, wil je dat beloven?’

Ze hield zich aan haar belofte.

Ook meedoen met de Speciale Aanbieding? Kijk hier.

Er is weer een nieuwe Speciale Aanbieding!

Deze maand heb ik Hanneke als gastblogster uitgenodigd.

Zij verzon de Speciale Aanbieding van deze maand en ze

verleende mij een exclusief interview!

Lees hier het interview

Bekijk hier de nieuwe schrijfopdracht

Wie gaat er meedoen?

Er is weer een nieuwe Speciale Aanbieding!

Deze maand heb ik Hanneke als gastblogster uitgenodigd.

Zij verzon de Speciale Aanbieding van deze maand en ze

verleende mij een exclusief interview!

Lees hier het interview

Bekijk hier de nieuwe schrijfopdracht

Wie gaat er meedoen?

Beste Bloglezers,

Ik hoor jullie denken; wat is het stil op dit weblog! Ik blog even wat minder regelmatig omdat ik het nogal druk heb met een aantal ‘huiselijke’ zaakjes, niets bijzonders eigenlijk. Maar de belangrijkste reden is dat ik met een schrijfcursus ben gestart en daar gewoon even in moet komen. Ik ben aan het proberen om van alles en nog wat uit te proberen, maar dat lukt niet altijd. Ik vraag jullie om een beetje geduld, ik zal over een tijdje weer intensiever gaan bloggen. Laten we zeggen dat ik op het moment aan het zaaien ben….

Groetjes,

Lydia

P.S.: De nieuwe Speciale Aanbieding zit er weer aan te komen, ik heb een gastblogster uitgenodigd. Houd het dus in de gaten!